• Yönetim Kurulu Üyemiz İbrahim Betil'in öğretmeni hakkındaki yazısını okumak için tıklayınız ...
• Akademik Koordinatörümüz Esra Sağol, Kemal Yurdakul Aren'i anlattı.
• Uzman Eğitmenimiz Esra Savaşan'ın örnek aldığı öğretmeni, Hidayet Büyüktürkel.
• Eğitimci yazar Özgür Bolat öğretmenini anlatıyor.

Öğretmenim... Benim hayatımı ödevlerle işkenceye çevirdiğini düşünürdüm. Ama onun sayesinde işimde ve okulumda çok yükseldim.

Bana eğitim maddi manevi ve hayatı öğretti çok mutluyum:)

Ben uluslararası bir şirkette genç yaşta yönetici olarak çalışmaya başladım. Evet iyi bir bölüm okudum, iyi çalıştım ama bunların altında iyi bir eğitim almam yatıyordu. Şöyle bir dönüp baktığımda geçmişime taa ilkokulda bu temelin atıldığını gördüm. Öğretmekten öte bizleri eğiten, örnek, başarılı bir birey olmamız için çaba sarfeden cefakar bir insan ile tanıştık. Hepimizi çok iyi yerlerde görmek istiyordu, sınıfta çok güzel birlik beraberliğin yanında önce arkadaşını düşünmeyi öğütlüyordu. İlk okulda iken üniversite sorularını çözebilir hale gelmiştik. İkinci sınıfta çarpım tablosunu ezbere bilirken şimdi orta okul öğrencisinin bilmediğini görünce çok üzülüyorum. İşte o bunları görebiliyordu. Türk genci öncü ve örnek olmalı anlayışı ile kah ailesinden, kah yemeğinden, kah uykusundan, kah sosyal hayatından, kah sağlığından feragat ederek bizleri yetiştirdi. Ne zorluklar mı yaşamadı, diğer öğretmenlerin baskıları,dedikodular... Ama hiç yılmadı, çünkü seviyordu. O zaman anlamıyordum ama bir insan seviyorsa ve hedefi varsa, onu ne yapsanız engelleyemezsiniz. 400 öğrencinin girip 90 kişinin alınacağı Anadolu lisesini 31 arkadaşımız kazanmış ve tarih yazmıştık. Kimse inanmıyordu ve olduğunda bile inanamadılar. Bu işte tesadüf değil, bu takım oyunu idi ama her başarılı takımın ardında olduğu gibi bize kol kanat geren, hedef gösterip her daim yanımızda olan öğretmenim, size minnet borçluyum, iyi ki tanımışım.Sizlerede bana bu teşekkür fırsatı verdiğiniz için teşekkür ederim ve bu yazıları yazacak nice insanlara vesile olacaksınız. Öğretmenim sizi hiç utandırmayacak, öncü ve örnek Müslüman Türk genci olarak adınızı yaşatacağım.

Öğretmen olduktan bunca zaman sonra bile hala öğrencilerimi şevkat duygularımı arttıran olay... Matematik dersinden niyeyse korkardım. Yüzüm bulutlarla gölgelenmiş bir ağaç gibi olur, göz pınarlarım ılık yaşları gözlerimin kenarından yanaklarıma düşürür, ağlardım. Sebebi nedir bugün bile tam hatırlayamıyorum. Herhalde başarısızlık korkusu... Benim bu halimi görünce "tamam Hasan Hüseyin matematik yapmayacağız açın Türkçe kitaplarınızı" derdi. Bir derste bir kaç kere yapar beni alıştırır en sonunda derse geçerdi. Ardından ise cesaret vermeye başlardı. Zamanla o korkuyu üzerimden atmayı başardım ama o içimi merhametle dolduran bu olayı hiç unutamadım.

Mesleğime başladığım ilk gün tanıdım Serap BENİBOL'u. Çok heyecanlıydım ve bir o kadar da tecrübesiz. Mesleğe dair içinden çıkılmaz olarak nitelendirdiğim her konuyu en fazla 2 dakikada ağzım açık kalacak şekilde çözmesine hayrandım, hayranım da. Çözüm önerisini uyguladığımda eğitimin bir süreç olduğunu göz önünde bulundurarak ilerleyen zamanlarda meyve vermesini beklerken meyveyi, anında aldım hep. İçinde bulunduğumuz zaman diliminde de bu durum aynı.Mesleğinde onlarca yılı geride bırakmasına rağmen ilk günkü heyecanını hala korumasını başarabilen eğitim tanrıçası, bana kattığınız tüm güzellikler için sonsuz teşekkürler... Sayenizde nasıl bir öğretmen olmam gerektiğini gördüm.Sizin gibi öğretmenlere sadece öğrencilerin değil, biz öğretmenlerin de ihtiyacı var. Öğretmenler gününüz kutlu olsun...

öğretmenimin amacı öğretmekten bize mükemmel bir model olmaktı . sabırlı hoşgörülü.empatik ve engellilere destekte doğru tutum kazandırmak o benim için anne gibiydi.nur içinde yatsın onu çok özlüyorum.

o bana bindiğim bu hayat bisikletinden eğer çalışırsam asla düşmeyeceğimi öğretti

Betül Hocam benimm !
Hayatımda gördüğüm en mükemmel öğretmen !
"Öğretmen" sıfatını tam anlamıyla yerine getirebilen biri o.Gözyaşlarımı o sımsıcacık gülüşü ve gözlerinin hiç sönmeyen parıltısı ile silen bana destek veren öğretmen ! Aslında birgün herkes unutulur ama bazıları vardır ki hatırlanmayı binlerce kez hakeden. İşte o "Betül Yıldemir" okula alıştıran dersleri sevindiren , bazen bir sözüyle insanı havalara uçurabilen melek insan! Sevdiklerimi kaybettiğimde beni dim dik ayakta tutan destekçim.Bir çok öğretmen tanıdım. Ama hiç biri Betül Hoca gibi olmadı ve ben inanıyorum ki ilerleyen zamanlarda tanıyacağım öğretmenlerimin hiç biri de onun gibi olamaz. Çünkü o ;
-Bitane
-Çok farklı
24-09-2009 tarihinde tanıdım onu. Keşke daha önce tanısaydım.İyi ki var. İyi ki bizimle.

İşte benim hayatımda fark yaratan öğretmen ;
Fen ve Teknoloji öğretmeniimmm.
- BETÜL YILDEMİR

küçük bir köy okuluyudu bizmkisi..memleketin bir köşesinde ,1.sınıfa başladığımda okulumuz deprem tehlikesi yaşadığı için küçük bir kköy evinin odasında başladı...
okumaya başladığım zamanı şimdi bile hatırlıyorum.önceleri fiş keserek okumayı öğreniyorduk ,önce bir srü fiş yazdık bunların hepsini ezberledik yavaş avaş kesmye başlayınca iyi hatırlıyorum o gün 'o' harfini kesmiştik öğretmenimiz bunla ilgii heceler oluşturdu.Bu sırada beni tahtaya kaldırdı ...tahta LO yazdıı ben bu yazıyı bir türlü okuyamadım OL klimesini iyi bilyordum .Ama bu o değildi. LLLLl oooooo diyorum ama bir türlü LO demeyi başaramıyordum. sonunda ol dedim. Ama başaramamıştım ve olmamıştı.
- Öğretmenim bana daha dkkatli ol çocuğum dedi ve beni yerime gönderdi.
Daha sonraki yıllarda bizlere iyi bir eğitim vermek için çok uğraştığını hatırlıyorum. Sınıf içinde biraz iyi olan çocuklarla çok uğraşır onları her gün takip ederdi.
Öğretmenimiz çok sert bir kişiydi .ödevini yapmayanı ve sorularıa cevap veremeyenleri hem uyarır hem de döverek çalışmasını sağlardı.
beşinci sınıfa geldiğimizde bizleri Parasız yatılı ve bursluluk sınavına hazılıyordu.Defter yok kitap yok... Sınava hazırlık için bir kitap bulmak için o zaman ANKARA'ya kadar gitmiş ve bizlere test kitabı almıştı.
O yıl sınav iki aşamalı idi. ilk sınavda sınıfımızdan giren 18 öğrenciden 15 tanesi ikinci sınava girmeye hak kazanmıştık. Bu büyük bir başarıydı bizim için..... Yapılan ikinci sınav sonucunda 4 arkadaş yatılı ve burslu okumayı hak kazandık.
Ben şimdi bir öğretmenim tıpkı HALİL ÇİFTÇİ gibi. ama onun kadar başarılı olcak bir öğretmen daha göremiyorum.O yokluk ve çaresizlik içinde bizleri başarıya ulaştırdığı için ona binlerce öpücük ve sevgilerimle....

Lise son sınıftaydım. O güne kadar kendi çabamla, sınıflarımı hep en iyi derecelerle geçmiştim. Ve liseyi o yıl okul birinciliğiyle bitirdim. O yıla kadar hiç felsefe dersi almamıştım. Doğal olarak ne tür bir ders olduğunu da bilmiyordum. Felsefe öğretmenimiz ilçedeki düz lisenin öğretmeniydi. Bizim de lise son sınıfta felsefe derslerimize gelmeye başladı. Eminim sınıf arkadaşlarıma da şu an sorsanız “en çok iz bırakan öğretmeniniz” diye eminim çoğunluk benimle aynı fikirde olacaktır.
Biz sınıfta 8-10 kadar kız öğrenciydik. Dönem boyunca, öğretmenimiz derse geldi. Ama yıl boyunca tek yaptığı gazetesini açıp okumak ve bizim gördüğümüz rüyaları sonradan hakkında bilgi sahibi olduğum Freud’un kuramlarına göre yorumlamak oldu. O zaman için bende sadece işini geçiştiren bir öğretmen fikri uyandırmıştı. Ancak şimdi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık bölümünden mezun bir öğretmen olarak şunu düşünüyorum. Büyük ihtimalle o zaman için öğretmenimiz, kız meslek lisesinde okuduğumuz için bizden ancak dikiş diken, yemek yapan, çocuk doğurup büyüten birer ev hanımı olacağını düşünmüş ve bu yüzden de bizim için felsefe dersinin çok da gerekli olmadığına inanmıştı.
İşte bu şekilde koca bir sene içinde felsefeyle ilgili ne öğrendiysek ders kitabından okuyup anlayabildiklerimiz kadardı. Yazılı zamanı geldiğinde de derste bir şey anlatmadığı için, bize 5 soru verirdi önceden. “Bunları çalışıp gelin yazılıda aynı soruları soracağım” derdi. Yazılıda da soruların sırası bile değişmeden aynı şekilde önümüze gelirdi. Tabi bu durum doğal olarak tüm sınıfı kopya çekmeye yöneltti. O güne kadar hiç kopya çekmemiş olan ben bile kopya çekmeye teşebbüs etmiştim. İşte o yazılıda ben de kopya kağıdıyla yakalananlar arasındaydım. Öğretmenimiz beni yakaladığında bana aynen şöyle dedi: “Tülin, herkesten beklerdim ama senden beklemezdim.” Hayatım boyunca ilk ve son kopya çekişim oldu. 4 yıllık üniversite hayatım boyunca kopya çekmedim, çekemedim. Bu anlamda öğretmenim bu izi bıraktı bende.
Şimdi bir Psikolojik Danışman ve Rehber Öğretmen olarak şunları düşünüyorum: Belki de öğretmenimiz bir felsefeci olarak benim ve sınıf arkadaşlarımın hayatında en büyük ve önemli farkları yaratan biri olabilirdi. Belki bunu en iyi yapabilecek olan kişiydi. Düşünüyorum da belki rüya yorumlamak ve gazete okumak yerine bizlerin hayata bakışını, hayatı algılayışını, geleceğe yönelik planlarını ve bunları gerçekleştirme gücünü etkileyebilirdi. Böylece belki şu an hepimiz farklı ve daha iyi yerlerde olabilirdik.
Ben belki şans eseri ve kendi çabamla kariyer anlamında planlarımı gerçekleştirdim. Çünkü şu an yaptığım işi çok seviyorum. Bu yüzden de bir öğrencimin bile hayatında fark yaratabilirsem çok büyük bir iş başarmış olacağım diye düşünüyorum.
Bütün bunların sonunda, benim hayatımda ve öğrencilerinin hayatında olumlu ve güzel farklar yaratmayı başarabilen tüm öğretmenlerin ve öğretmenlerimin önünde saygıyla eğiliyorum.
Tülin Mutlu Demir
Psikolojik Danışman ve Rehber Öğretmen

Siyah önlükler, beyaz yakalar
Cin Ali sirkte, fasulyeler, makaralar, 23 Nisan yürüyüşleri...
İlkokul yılları güzel olan ve sevgiyle yad edilen yıllar...
İlkokul öğretmenim Sivaslı Olcay AKBABA' ydı.
Ben de güzel yıllar, güzel anılarla dolu hoş yıllar bıraktığı için aradan 10 yıla yakın bir süre geçmesine rağmen sadece Mersin de olduğunu bilmem yetti bana. Niyetler temiz olunca, yollar ve kapılar açılıyor insana..Sora sora Olcay Öğretmenimi buldum. Aradan yıllar geçmişti o artık emekli bir öğretmendi bende öğretmen adayıydım. Öğretmenimin ellerinden öptüm. O eller hiçbir zaman öğrencisine kalkmadı ve hiçbir zaman sopa tutmadı. Zira Olcay öğretmenim insan yetiştirmenin bilincinde olan güzel bir öğretmendi.
İyi ki benim öğretmenimdi, iyi ki ben de senin öğrencindim.
Ben ce bir insan arkasından kendisini hayırla yad eden bir insan bırakıyorsa o gerçekten büyük bir iş yapmıştır. Kaleleri, ülkeleri değil her şeyden önce gönülleri feth etmiş ve baki kalan kubbede bir hoş seda bırakmıştır.

Nasıl özetlenir bilinmez...İlkokul sıraları etrafınızda kendiniz gibi birbirine ürkek bakan küçük gözler...Vee o ürkek bakışları 5 yıl sonra ışıl ışıl parıldayan cevherlere dönüştürecek kişi...Klasik bir ilkokul hayatı yaşadım belki de ama Hasan öğretmenim bana hayattan asla vazgeçilmeyeceğini ve bazı şeyleri yapmamız gerekiyorsa yapmak için zorunlu olduğumu her fırsatta hatırlattı.Kendisi okul sonrası boş vakitlerini(belki de o vakitler pek de boş değildi..) bizlere 2 soru fazla çözdürmek için yollar arardı.O zamanlar müzik dersinde şarkı dinlenmez beden dersinde ip atlanmaz resim dersinde boyama yapılmazdı:)Bu dersler matematik ve fen bilgisine odaklıydı.Olsun;şimdi istediğim kadar müzik dinliyorum,istediğim zaman bir kağıt alıp resim çiziyorum.Hatta bununla da kalmıyorum okulöncesi öğretmeni oldum ve çocuklarla doyasıya ip atlayıp,top oynuyorum:)Hayatta bir hedef koyun ve ona ulaşın.Daha sonra bir hedef daha koyun ve onu da gerçekleştirin.Yapmak zorunda kaldıklarınıza bahaneler uydurmayın.Aksi halde o bahaneler hayatınızı oyalar.Belki ilkokul yılarında öğretmenini yorumla deseler bu cümleleri kuramazdım onun için ama şimdi çok iyi anlıyorum imdi bize yaptırdıklarını.Sitede genelde öğrenciler öğretmenini anlatmış ama bir öğretmen olarak beni yetiştiren öğretmenimi anlattım size.Geriye baktığımda bir çok öğretmen gördüm geçirdim ve bende sonunda eğitimci oldum.Umuyorum ki bende bana hayatın ve eğitimin temellerini vermekte her türlü fedakarlığı yapan öğretmenim gibi başarılı bir eğitici olabilirim.İşte benim öğretmenim...

Bir öğrenci, ben, 13 yaşında. Sayısal dersleri çok parlak olmasa da sözel dersleri gayet iyi. Özellikle yabancı dil ve resim de harikalar yaratıyor. 11 yaşında İngilizce öğretiyor, resim sergisi açıyor, resimde okuluna ülke birinciliği kazandırıyor. Bir öğretim yılının 2. döneminde yeni Resim öğretmeniyle tanışıyor bu öğrenci. Orta boylu, zayıf esmer güzeli öğretmenine hayran; derse hayran. İlk ders tanışma faslından sonra öğretmen 'Yeni yılı anlatan bir resim yapın' diyerek ödev verir. Bu öğrencimiz hem inanılmaz keyif aldığı hem de yeni öğretmeninin ilk ödevi olduğu için en güzel resimlerinden birini çizer. Sonraki derste öğretmen ödev kontrolü sırasında 'Bunu sen mi yaptın?' diye sorup resmi alır. Diğer öğrencilerin ödev kontrolü bittikten sonra aldığı resmi havaya kaldırıp 'Çocuklar, bunu Serap arkadaşınız kendisi yap - MIŞ' der. Benim hayatımda iz bırakan öğretmenim buydu. O yalan söylediğimi ima eden ses tonu ve cümlesi benim bir daha resim yapamama neden oldu. Büyüdüm, ben de öğretmen oldum ama asla onun gibi olmadım.

İlkokul, ortaokul ve lise derken dershanede tanıştım öğretmenimle, harika bir matematik öğretmenidir kendisi. Diğer öğretmenlerime asla haksızlık yapmak istemem her biri benim için elinden geleni yaptıar buna candan inanıyorum. Ama ben zor bir öğrenciydim, haylaz, zeki ama yararsız. Sevgili Ayşe öğretmenim öğrenebileceğini fark ettirdi bana öğretilebileceğini değil belkide o nedele farklı buldum ve yer etti hayatımda. Hani hiç sevmediğiniz bir şey düşünün sihirli değnek değer gibi bir zaman sonra sever olursunuz işte öyle. Ayşe öğretmenimi yemeğe ekilen tuz olarak düşünebilirsiniz. Onca zaman soğanı, patatesi kaynatırsın, salçayı suyu eklersin ama o küçücük taneler olmadan yenmez, olmamıştır o yemek. Benim de eğitim hayatımın çok sonrasında eklenen bir tutam tuz gibidir Ayşe öğretmenim.

Aslında buradan kimseye teşekkür etmek niyetinde değilim özellikle ilkokul öğretmenime… Neden mi? Nedenini sormayın çünkü aşağıda sebeplerinden bir kısmını anlatacağım. (Okul yıllarımda yaşadıklarım aklıma her geldiğinde gözlerimin dolduğu bu satırlarda yine gözlerim doldu) İlkokula abimle birlikte 5 yaşında iken başladım. Sınıfın en küçüğüydüm. Öğretmenim Kazım S. adında bir bey idi. Babamı ve ailemi iyi tanırdı. İlkokula 1985 yılını güz ayında başlamıştım ki kayıttan itibaren benim için kabus dolu günlerin başlayacağını nerden bilebilirdim ki. Okula gidiyordum ama okulun ne olduğunu hangi amaçla okulda bulunduğumu bilmiyordum. Annemin okuma ve yazması yoktu. Babam da işyeri vardı. Eve geç gelip, erken gidiyordu. Tek başımaydım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Dersler başlamıştı öğretmenimiz ev ödevleri veriyordu. Veriyordu ama yaşımın küçüklüğünden dolayı verilen ödevleri yapmam, algılamam çok zor oluyordu. Yapamıyordum çoğu zaman. Başaramıyordum ve okula ödevi yapamadan gidiyordum. Neden yapamadığım konusunda işittiğim azar ve yediğim dayakları anlatmam için maalesef kelimeler kifayetsiz... Bu durum ne kadar mı sürdü tam 5 yıl ve artarak… Yüreğimde; yediğim dayakların yarası, acısı hala durmakta. Şimdi hayatımı çok olumsuz etkileyen bu yaşadıklarımı hatırlamamaya çalışmaktayım. Bu yüzden kimseye bir teşekkür edemiyorum… Birilerine bir teşekkür borcum olsun, onun hakkında güzel şeyler yazmayı elbette ben de isterdim ama maalesef söyleyemiyorum ve edemiyorum. İlkler unutulmaz derler, unutamadım. Zaten yaşamımın ilk yıllarında yaşadıklarımı unutmam asla mümkün değil… Ben şimdi ne mi yapıyorum. Öğretmenim, mesleğinin 6. Yılında olan ve mesleğinin ilk yılından itibaren 5 kitap yazmış öğrencilerimin beni ve derslerimi çok sevdiği bir öğretmenim. Hasta olanların dahi dersimi kaçırmamak için gösterdikleri hassasiyeti görünce mutluluğum kat be kat artmakta… Nasıl mı başarılı oldum sorusuna verdiğim tek cevap var. Öğrencilerimi “SEVDİM” hiçbir ayrım göstermeden…

bana adam olmayı öğretti,nasıl mı?ilkokul 3. sınıfa kadar devam ettiğim okuldan ve öğretmenimden hoşlanmıyordum çünkü ders içerisinde sürekli oyun-eğlence havasındaydık,durun öğretmenimi suçlamıyorum,öğretmenimin tarzı buydu.babam kulakları çınlasın okul çıkışında ne öğrendiniz bugün dediğnde verdiğim cevaplardan sonra bıyıklarıyla oynar ve köçek olacak bu çocuk derdi...
sonra o muhteşem gün ve cuma hocamla tanışmamız,daha ilk dersinde sınıfta beşiktaşlıların matematik dersinde hiç şampiyon olamadığını ama benim gelmemle durumun değişebileceğini söyleyip beni yüreklendirmişti.(öğretmenimizin sorduğu soruyu defterinde doğru cevaplayıp götüren öğrencinin tuttuğu takım şampiyon ilan ediliyor ve bunun da çetelesi tutuluyordu)ilerleyen günler beşiktaşın şampiyonluklarıyla geçmişti,ne tesadüf ki 86 dan başlayarak beşiktaş ligdede fırtına gibi esiyordu:)
beşiktaşın metin ali feyyaz ile kazandığı başarılar bitti ama benim için okumak-araştırmak en önemlisi başarmak bir tutkuya dönüştü ve o günlerde karar verdim ben de öğretmen olacaktım ve cihangirler yetiştirecektim Cuma YERLİKAYA gibi...
şimdilerde ben de teni güneşten yanmış,kocaman yürekli arslanlar yetiştirme uğraşındayım,öğretmenime layık biri olabilmek umuduyla....